همان طورى كه فرمانروايى وى نسبت به آن حضرت و افراد مؤمن با شرطى كه كرد مبادا خود را اميرالمؤمنين بنامد از بين رفت و فرمان و امارت او از گردن وى و از همهء مؤمنان برداشته شد و حكمش نسبت به او و ديگر مؤمنان تباه گرديد ، وانگهى حسن عليه السلام با شرطى كه در برابر او كرد كه نبايد در نزد وى شهادت مؤمنان زبده و سرشناس كه پيروان آن حضرتند نزد معاويه اقامه شهادت كنند ! با اين شرط دايره فرمان او و قدرت او به غير امام حسن و ديگر مؤمنان محدود مىشد ، در آن صورت سراى معاويه چون سراى بخت‌النّصر و آن حضرت به منزله دانيال نبى و نيز سراى او همچون سراى پادشاه مصر مىشد و امام حسن عليه السلام همانند يوسف عليه السلام در محدودهء آن سرا مىگشت . اگر كسى بگويد كه دانيال و يوسف براى بخت‌النّصر و عزيز مصر حاكم و داور بودند ! در جواب مىگوييم : اگر بخت‌النّصر از دانيال و عزيز مصر از يوسف مىخواست كه آنها با شهادت خود خون عمّاربن وليد و عقبة بن ابى معيط را بريزند و يا با شهادت ابوبردة بن ابى موسى و شهادة عبدالرّحمان بن اشعث بن قيس خون حجربن ادبر و اصحاب آن بزرگوار - رحمةاللَّه‌عليهم - را بريزند و به نفع معاويه حكم كنند كه زياد برادر اوست و خون حجر و يارانش به شهادت آن افراد نامبرده ريخته شود ، هر آينه جايز نبود كه آن دو بزرگوار براى بخت‌النّصر و عزيز مصر داورى كنند ، و حال آنكه قضا و داورى به عدل ، قاضى عادل را در تحت قدرت شخص عادل و يا ظالم ، مؤمن و يا كافر قرار